Dief.

Ik kijk op mijn horloge. Verdomme! Mijn hartslag is te hoog. Zevenenzeventig procent van het maximum, wat in mijn geval neerkomt op 143 slagen per minuut. Voor een lange duurloop ruim 10 slagen te hoog.
Het is zondagmorgen, 21 november, een uur of half elf. Aan het weer ligt het niet. Het is aangenaam fris met 4 of 5 graden, er is nauwelijks wind en een lekker zonnetje. Ik ben 7 km onderweg, een kleine 39 minuten.

Verdomme, mijn hartslag is te hoog! De cross gisteren in Reeuwijk verklaart wat mij betreft wel de vermoeide benen, maar is geen excuus voor het hoge aantal hartslagen en met 5:30 per kilometer loop ik een redelijk rustig tempo. Ik ben pas net onderweg, de hartslag zal eerder stijgen dan dalen. Dit voorspelt weinig goeds!

Geïrriteerd kijk ik weer op naar de weg voor mij. Ik herken onmiddellijk M. die op haar fiets nadert. Kleuter op een kleurig fietsje ernaast en een peuter in een zitje aan haar stuur. Volgens mij herkent ze mij ook en zachtjes en ongemakkelijk zeg ik haar gedag. In haar ogen zie ik nog steeds verdriet, maar ook iets van boosheid of misschien zelfs woede.
Ik voel mij ontzettend schuldig. Ik maak mij druk over mijn hartslag terwijl zij bijna 2 jaar geleden plotsklaps en onverwacht haar man binnen 3 maanden aan een slopende ziekte verloor. K. was een oude schoolvriend van mij. Hij is 39 geworden.

Nog 4 kilometer te gaan en al 21 afgelegd. Een laatste keer drinken. Ik kijk voor de zoveelste keer op mijn horloge. Op het kleine schermpje lees ik een hartslagwaarde van 77%. De waarde is afgelopen kilometers wel eens 79% geweest, maar ook 75% heb ik gelezen. Mijn hartslag is te hoog, maar is in ieder geval niet enorm toegenomen. Mijn snelheid is nog steeds 5:30 per kilometer.

Gerustgesteld kijk ik weer voor mij waarbij ik op enige afstand aan de rechterkant van de West Vlisterdijk een ogenschijnlijk versierde voet van een houten elektriciteitspaal zie. Dichterbij zie ik dat het niet gaat om een versiering, maar om bossen bloemen en boeketten als markering van een plek waar iets verschrikkelijks is gebeurd. Dan herinner ik mij het krantenbericht van een week of wat geleden. Op deze plek is een 17 jarige jongen dodelijk verongelukt na een botsing met een tractor.
En weer voel ik mij ontzettend schuldig. Ik maak me druk over mijn hartslagwaarden, maar geniet van mijn duurloop die mij jong en fit moet houden, terwijl op deze plek een gezin haar zoon, en misschien ook een broer, in de bloei van zijn leven verloor.

Ik weet nu zeker dat het boosheid of zelfs woede was dat ik in de ogen van M. zag. Woede over de onrechtvaardigheid.
Het leven is soms onvoorstelbaar hard, de dood altijd een dief…!

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Hardlopen. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s