Sneeuwpret.

Linschotenloop en Bruggenloop werden wegens besneeuwde parcoursen afgelast. In eerste instantie baalde ik daar best wel van. Zaterdag tijdens de Linschotenloop wilde ik een aanval doen op mijn PR halve marathon, zondag zou ik met mijn Moordrechts-Gouderakse loopmaatjes via een aantal Rotterdamse bruggen zo de kroeg in hollen. En we hadden dorst, want vorig jaar ging de Bruggenloop ook al niet door wegens gladheid.

Mooi is de wereld om mij heen wel deze zaterdagmorgen. De woonwijk volledig wit en idyllische rookpluimen ontsnappen aan de schoorsteenpijpjes. Overal kerstverlichting. Toch even de benen testen. Kijken of een PR tijdens de Linschotenloop, eerder die dag afgelast, er in zou hebben gezeten. Zaterdagmiddag omstreeks drie uur. Rondje Stolwijk, net geen 13 kilometer. Stevig tempo, lekker ploeteren door de sneeuw. Rond in een uur en een paar seconden. Nou dat ging moeizaam. Zware benen. Nee, een PR zou het niet geworden zijn. Zelfs over een benadering daarvan heb ik mijn twijfels. De polder was wel erg mooi. Degene die het parcours van de Linschotenloop kennen, weten dat het daar helemaal fantastisch mooi moet zijn geweest!

Zaterdagavond komt de sms. Bruggenloop afgelast. Het was te verwachten. Direct een sms van Peter met de uitnodiging om dan zondagmorgen in en rondom mijn oude dorpje Moordrecht te gaan genieten van een sneeuwtraining. Aanvang 09:00. Ik stem in met het voorstel, terwijl op dat moment het laatste stukje zichtbaar Gouda onder de sneeuw verdwijnt. Zondagmorgen. Ingesneeuwd. Geen zin om de auto uit te graven. Ik besluit om dan maar naar de training in Moordrecht te rennen. Ongeveer 7 kilometer. Over de weg, want de fiets- en voetpaden zijn onbegaanbaar, zelfs onvindbaar. Samen met een enkele auto ploeter en glibber ik richting Moordrecht. Ik haal zelfs een auto in. Ik word niet weggetoeterd of aan de kant gemaand. Gedeelde smart, gedeelde rijbaan. Verbroedering. Ik voel mij wel een beetje opgelaten, rennend in mijn felrode jack, naast, tussen en voor auto’s in deze witte wereld. Dat ik niet de enige malloot ben die onder deze condities gaat hardlopen, blijkt aan het einde van de Rotterdamseweg. Ter hoogte van de sluizen sluit ik aan bij nog twee hardlopers. Met zijn drieën lopen we de Schielandse Hoge Zeedijk op. Normaal verboden toegang voor loper en fietser, maar het onder aan de dijk liggende fietspad “is niet meer”. We glibberen, ploeteren en babbelen met 12 km per uur richting Moordrecht. We besluiten met de conclusie dat hardlopen een geweldige sport is, die altijd en overal beoefend kan worden. De ons tegemoetfietsende eenzame wielrenner verklaren we wel voor gek! Ik neem afscheid van de man en vrouw en ren het laatste stukje naar Peter.

De watjes Rob en Arnout laten deze sneeuwpret lopen. De kroegen zijn nog niet open! Genietend van de sneeuw, pratend over vroeger, over oude dorpsgenoten en rennend langs plekjes uit mijn jeugd, keer ik binnen één uur jaren terug in de tijd. Daarna een lekker bakkie koffie bij Peter op de zaak. Sanne snijdt een paar grote stukken kerststol en boterletter. Nog nagenietend van deze tijdreis ren ik terug naar Gouda, zelfde route, alles nog wit. Beetje kouder. Op Stolwijkersluis kom ik Jenny tegen. Al jaren hardlopend zonder horloge, geen hartslagmeter, geen wedstrijden. Puur voor de ontspanning en het genot. Zelfs met dit weer. Wat een kanjer!

Het is druk in de wijk. Bijna alle buren vegen hun en elkaars straatje en graven naar bolides. Sneeuwpret. Sneeuw verbroederd. Sneeuw is een soort sociale lijm. Ik hoor dat ze elkaar uitnodigen voor koffie en warme chocomel. Annemarie heeft samen met buurman Wim onze oprijlanen en auto’s  sneeuwvrij gemaakt. Fijn! Ik had eigenlijk geen zin meer in die klus……

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Hardlopen. Bookmark de permalink .

4 reacties op Sneeuwpret.

  1. Peter zegt:

    Het was inderdaad geweldig om als een van de eerste door zo’n prachtig wit landschap te rennen. Helemaal top.

    • Hè Peter,

      Er zijn altijd tig redenen om niet naar buiten te gaan en te gaan hardlopen, maar een aantal jaar geleden nam ik mij voor altijd te zoeken naar die ene reden om wel te gaan. In eerste instantie leek het zondagmorgen niet aantrekkelijk om om 08:30 de deur uit te gaan en weg te zakken in 30 centimeter sneeuw. Toch gegaan, ik had nu eenmaal een afspraak in Moordrecht, en achteraf absoluut geen spijt. Het was een echt avontuur.

      Groet, Marco

  2. Rob zegt:

    Het Watje Rob uit het witte sprookje was helaas ingesneeuwd, in het pitoreske gouderak, na een uurtje sneeuwpret, was mijn afrit weer redelijk begaanbaar.
    Maar hou mij aanbevolen voor de volgende sneeuwloop.

    • Hoi Rob,
      Okee! Geldige reden. Je bent tenslotte eerder op je afrit onderuit gegaan. Dat is geen pretje en zeker niet bevorderlijk voor de loopprestaties. Maar ik neem de betiteling “watje” pas terug, wanneer je er inderdaad tijdens de volgende pool-expeditie gewoon bij bent…..

      Groet,
      Marco

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s