Tegenspartelende darmen.

Voor die enkele lezer met een zwakke maag een kleine waarschuwing vooraf: Deze blog gaat over poepen in het wild! Je bent gewaarschuwd, je kunt nu nog stoppen met lezen. Misschien zit je net te eten, is het nog vroeg in de morgen of zit je gewoon niet te wachten op een dergelijk onderwerp.

 

Je bent er nog? Ok! Dan moet je het zelf weten!

Ik heb er recentelijk ineens ook last van. Tijdens mijn trainingen. Ik bedoel, darmprobleempjes. Ik had er eigenlijk nooit echt last van, op een enkele keer tijdens een zware tempotraining op een hele hete zomernamiddag na. Maar dan was ik altijd op tijd thuis! Meestal!

Maar nu heb ik het vaak. Minstens één keer per week zit ik met de broek op mijn hielen in de bosjes. Bosjes die overigens, zo vlak na de winter, aan het begin van het voorjaar, nog niet echt dichtbegroeid zijn. Ik heb tegenspartelende darmen tijdens intervaltrainingen, tempotrainingen en langere duurlopen. Het kan gebeuren op maandag, dinsdag, woensdag, donderdag, zaterdag of zondag (vrijdag is een rustdag). De darmen spelen op na een avondmaaltijd met aardappels, pasta, rijst (zilvervlies), brood (volkoren), soep, en welk soort groenten dan ook. Kortom: Ik heb geen enkel idee wat deze ongelukkige stoelgang ineens veroorzaakt. Ik weet alleen dat dit darm van een ongemak een week of drie, vier geleden is begonnen. Ik ben niet de enige met dit probleem. Internet staat vol met poepverhalen en overtuigende foto’s en video’s van duursporters met hetzelfde probleem. Het gaat hierbij vooral om lange afstand lopers en wielrenners. Maar ik kan niet echt een oorzaak ontdekken. De één heeft wel last van puberende darmen, bij anderen houden deze afvoerpijpen zich keurig aan de regels. Het lijkt een individueel probleem.

Maar vandaag las ik over een mogelijke oorzaak. Hilda Kibet houdt een dagboek bij op de website van de Rotterdam Marathon, waarin zij per week schrijft over haar voorbereidingen voor deze komende marathon. Zij traint in Kenia regelmatig met een groep loopsters onder leiding van een Italiaanse trainer, Gabriele Nicola. In week 6 van haar dagboek gaf deze Gabriele Nicola het volgende mee aan zijn loopsters:  ,,The head and the stomach are brother and sister. People study the training-program and become afraid of the training for tomorrow. ‘O my God, I have to run so much and so fast!’ What happens? Boom, they get stomach-problems! Don’t be afraid of anything. Rule number one in running: you get fatique. If you are afraid of fatique, quit athletics.”

Het zijn dus gewoon zenuwen! Ik denk tijdens de training te veel na over “wat komen gaat”. Je moet dus niet denken aan die loodzware training die voor overmorgen op het programma staat terwijl je op dit moment al moeite hebt het ene been voor de andere te krijgen. Als je uitgeput aan je 3e keer 20 minuten op beoogd marathon-wedstrijdtempo begint, mag je er dus niet aan denken dat je over een week of 4 dat tempo maar liefst 3 uur moet volhouden. En dan zonder herstelpauzes van enkele minuten per sessie. Het hoofd en de maag zijn als broer en zus. En bij zulke negatieve en zenuwslopende gedachten krijgen broer en zus ruzie. En zuslief wordt er dan via de darmen uitgeknikkerd!

Maar ja, hoe schakel je die gedachten uit op zware en moeilijke momenten in je training? Ik moet meer vertrouwen hebben in de kwaliteit van mijn trainingsschema. Het is tenslotte tot nu toe elke keer weer gelukt die volgende loodzware training goed uit te voeren. Ook het resultaat van 2 testwedstrijden, op 20 februari een 10 km in 39:03 (nieuw pr, 50 seconden sneller dan ooit) en op 13 maart een halve marathon in 1:27:54 op een redelijk zwaar parcours (mijn 1 na beste prestatie op die afstand), is een goede indicatie dat ik op de juiste weg ben. Ik hoef mij dus geen zorgen te maken. Zelfvertrouwen is het sleutelwoord. Kwalitatief goede trainingen en discipline betalen zich altijd uit!

Hoe dan ook! Terwijl ik bovenstaande type, denk ik toch weer aan die marathon die komen gaat. Dan weet ik dat het na 35 km heel zwaar gaat worden, dan twijfel ik of ik vanaf het Kralingse Bos het gewenste tempo kan vasthouden en hoop ik dat de zware trainingsarbeid rendeert.

Broer en zus krijgen weer ruzie, ik moet afkappen!

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Hardlopen. Bookmark de permalink .

6 reacties op Tegenspartelende darmen.

  1. pascal zegt:

    Ha Marco.
    Bedankt voor de support zaterdagmiddag!!! Heb mn best gedaan & mezelf overtroffen.

    Bij lezen van onderstaand verhaal moest ik jou denken.
    De man die dit maakt is een soort guru wat betreft voeding bij tri atleten

    http://blog.trainingpeaks.com/2011/03/training-the-gut.html

    • Hoi Pascal,

      Bedankt voor deze link naar de blog van Asker Jeukendrup. Inderdaad een autoriteit op het gebied van voeding en overige fysiologische processen bij, met name, duursporters zoals marathonlopers, tri-atleten en wielrenners. Hij heeft zelfs samengewerkt (dat wil zeggen testen uitgevoerd op) met Haile Gebreselassie.
      Ik heb Asker Jeukendrup zelfs in levende lijve gezien/ontmoet, tijdens de Jaarbeurs Marathoncongres in 2010, voorafgaand aan de Utrecht Marathon. Het was een zeer interessante en leerzame presentatie die hij gaf. Het ging dus inderdaad over voeding en de man met de hamer! Zeer beeldend en pakkend verwoord. Overigens is Asker zelf ook een niet onverdienstelijk tri-atleet.

      Ik let dit jaar inderdaad veel minder op mijn gewicht, d.w.z, ik streef niet heel bewust naar gewichtsafname. Andere jaren deed ik dat wel en at daardoor misschien te weinig. Tuurlijk val ik ook nu af, maar minder en minder extreem. En ik vreet als een beest ! 🙂

      Wellicht (nee, het is zelfs waarschijnlijk) moet mijn maag daar nog mee leren omgaan en verklaard dat de regelmatige sanitaire stops. Overigens had ik er zaterdag (60 minuten tempotraining) en zondag (3 uur lange duurloop) geen enkele last (meer) van. Ik hoop eigenlijk dat mijn maag/darmen dus langzaamaan wennen aan mijn (nieuwe) eetpatroon en daar op tijd, d.w.z. vóór 10 april op uitgestudeerd zijn….

      Anders kan ik altijd nog net als Cor Vriend in 1984 deed, mijn hand in mijn broek steken en het afval op die manier afvoeren. Verderop even met een sponsje e.e.a. van de handen afvegen en klaar is kees. Ik hoef waarschijnlijnlijk de burgemeester toch geen hand te geven want ik zal niet tot de snelste lopers behoren……….. 🙂

      Groet,

      Marco

      • pascal zegt:

        Oef die beelden blijven wel plakken hoor. Afgelopen jaar was het Miriam van Reijen die met een hele bruine broek & pindasaus over haar benen de coolsingel op liep…wel 2:41 ofzo dacht ik…maar die bruine stempel raakt ze nooit meer kwijt.

        Grtz Pscl

      • Ja Pascal, ik zag dergelijke foto’s ook op internet. Maar wat zou jij doen? Aan de kant gaan zitten en je supertijd laten schieten of denken, “schijt aan de wereld, ik heb hier maanden voor getraind, dus nu wil ik scoren!”. Ik denk dat je op zo’n moment de schaamte voorbij gaat.

        Overigens zat ik afgelopen woensdagmiddag weer met de broek naar beneden na een uurtje op tempo 5:20. Ik moest nog anderhalf uur, dus ik duik de graskant in. Best lastig. Het was woensdagmiddag, mooie weer, dus veel recreatie en fietsers. Tussen 2 fietsende groepen in even gaan zitten. Ik denk dat ze wel een vreemd luchtje roken in het voorbij gaan! 🙂

        Annemarie heeft meegedacht en afgelopen zondag heb ik een middel (pilletjes) tegen diarree ingenomen. Weet niet precies wat, maar Annemarie is de verpleegkundige, dus ik vertrouw maar op haar oordeel en kunde. Ik wil dit nog een paar keer testen voor de marathon. Als het bevalt en als ik geen negatieve effecten kan ontdekken neem ik het 10 april ook in! En misschien toeval, maar afgelopen zondag was niet ik, maar Arjan de openlucht-poeperd!

        Groet,
        Marco

  2. Martijn zegt:

    Briljant verhaal Marco.
    Ik zal wat vaker in positieve zin aan m’n zus denken als tijdens een lange duurloop m’n darmen weer eens opspelen en ik vol schaamte de bosjes opzoek.

    • Jij hebt tenminste een zus; dat maakt het wat makkelijker! Ik heb er geen, dus wie er ruzie maakt of wie begonnen is, is mij volkomen onduidelijk. Gelukkig train ik altijd in de relatief rustige polders rondom Gouda. Je moet er toch niet aan denken dat je midden in een drukke stad traint en die darmen dan gaan rommelen….en om nou een portiekwoning binnen te rennen, achter een vuilcontainer plaats te nemen of tussen een paar geparkeerde auto’s te gaan zitten…Nee, dan liever de bosjes en het hoge gras van de Krimpenerwaard!

      Of die blog die ik las over een militair die in Afghanistan gelegerd was. Daar kon je niet zomaar van de weg gaan om te p****n. Er was immers het gevaar van landmijnen. Zit je net lekker te ka$$k%n ontploft die mijn. Nou dan zit je ook niet echt lekker relaxt…

      Groet,
      Marco

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s