Sorry, alsnog bedankt!

Ik druk op “lap” na mijn eerste tempo van 1 km, slaat die klote Garmin vast. Waarom heb ik dat nou altijd? Precies tijdens deze belangrijke tempotraining. Nog 9 tempo’s van een kilometer te gaan en ik heb er nu al de pest in! Drukken op knopjes, proberen uit te zetten, reset. Niks, na da, noppes! Hij staat vast, blijft vast en komt niet in beweging. Dan toch geeft de Garmin de strijd ineens op en gaat uit. Ik zet dat ding weer aan en zie dat hij klaar is om de training voort te zetten. Net als ik. De 1e rust duurde al langer dan 100 meter.

Geïrriteerd start ik de 2e tempo van 1000 meter. Boos, dus te hard. Al snel loop ik harder dan 15 km per uur. Dan opeens komt hij naast me fietsen. “Wij hebben je net ingehaald.” Ik kijk opzij en kijk recht in het gezicht van een vriendelijk jochie van een jaar of 13, 14 schat ik. Hij kijkt heel geïnteresseerd, oprecht, een beetje vragend. “Wij hebben je net ingehaald.” “Dat kan”, antwoord ik niet heel vriendelijk. Ik ben nog steeds boos op mijn Garmin en ik hijg al flink door het te hoge tempo. “En weet je wat mijn moeder zei?”, zegt het ventje op de fiets. “Dat ze het heel knap vind dat iemand zo lang zo hard kan rennen.” Het kwartje valt bij mij totaal niet. “Veel trainen”, is het enige dat ik semi arrogant kan uitkramen. Ik denk dat het jochie een beetje schrikt van mijn botte gedrag, want hij slaat zonder verder nog iets te zeggen rechtsaf een woonwijk in.

Een paar honderd meter verder realiseer ik mij pas wat er even daarvoor gebeurde. Ik kreeg een compliment van een onbekende moeder via haar zoontje. Een aardig ventje zelfs. Geen brutaal lefgozertje met een grote bek! Het mannetje leek oprecht geïnteresseerd, en wat doe ik? Ik ben bot, kortaf en geïrriteerd. Waarom was ik nou niet gewoon vriendelijk en enthousiast tegen dat vriendelijke jochie? Ik had toch een praatje kunnen maken, ik had mij toch kunnen realiseren dat ik een complimentje kreeg!

Nu is het te laat en heb ik spijt van mijn gedrag. De kans dat moeder en zoon deze tekst lezen is buitengewoon klein, maar ik wil hierbij toch nog iets kwijt aan de onbekende moeder en haar zoontje: “Sorry! Alsnog bedankt voor het compliment en de interesse. Ik zal de volgende keer aardiger zijn!”

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Hardlopen. Bookmark de permalink .

Een reactie op Sorry, alsnog bedankt!

  1. pascal zegt:

    😉 Always be nice….zennnnnnnnnnnn 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s