Heen en weer terug.

Zaterdag was weer een wedstrijddag. En weer stond er een 10 op het programma, net als de twee zaterdagen daarvoor in IJsselstein en Zevenhuizen.

Piet Paparazzi meldt zich een klein uurtje voor vertrek af. Zijn vrouw, mijn moeder dus, moet onverwacht en met spoed naar het ziekenhuis. Al enige tijd tobt ze met terugkerende hartklachten en vanochtend hebben deze klachten een zorgwekkende vorm aangenomen.

Iets voor elven vertrek ik met Arjan naar “the place to be”, Numansdorp. Ik kan er ook niets aan doen. Daar werd nou eenmaal de wedstrijd georganiseerd, de Ambachtheerlijkheidsloop. Een 100% “heen en weer” parcours. Vijf kilometer heen, keren bij een felgekleurde pion, en vervolgens exact dezelfde route weer terug. Het volgens de organisatie unieke natuurgebied is volgens mij niets anders dan de toegangsweg tot een aantal boeren bedrijven. Een heerlijkheidsloop was het zaterdag ook niet bepaald. Het was nat. Het waaide stevig. Het was herfst! Een ambachtelijke loop was het daardoor weer wel! Het was bikkelen door de regen, met hier en daar gladde stukken door natte kleisporen van het landbouwverkeer. De wind een extra uitdaging.

Het mooie van een heen en weer parcours is dat je rondom het keerpunt een goed beeld krijgt van je positie in de roedel. Even een aanmoediging naar de bekenden in de kopgroep en ook een blik van herkenning naar de loopvrienden achter je. Zowel de gezichten in de kop als in de staart tonen zware inspanning en toenemende vermoeidheid. Wat komen gaat is bij iedereen bekend. Er is alleen een weg terug!

Ik loop een redelijke race. Bijna een minuut sneller dan de week ervoor in Zevenhuizen en ruim 20 seconden langzamer dan in IJsselstein. Arjan mist net een podiumplaats bij de HSEN. Pascal wint de wedstrijd met grote overmacht en ook andere Croda Runners doen goede zaken.

Na een nacht op de afdeling hartbewaking in het ziekenhuis, en een inspanningstest de volgende morgen, kan mijn moeder weer naar huis. Er zal nog wel onderzoek volgen de komende tijd, maar het probleem zit waarschijnlijk in een verkeerde dosering van medicijnen. Foutje van de huisarts!

Ik besluit zondagmorgen nog een klein duurloopje te doen. Om te herstellen van de wedstrijd van de vorige dag, maar eigenlijk om een beslissing te nemen over een moeilijke keuze die ik maandag waarschijnlijk moet maken. Na ruim 13 kilometer, een uur en 5 minuten later, staat mijn besluit vast!

Advertenties
Geplaatst in Hardlopen | 6 reacties

Zomaar, op zaterdagochtend.

Al weken gaat het niet goed. Sinds de mislukte 10 in Leiden op 15 mei gaat het erg snel bergafwaarts met onze Marco. Trainingen mislukken, ik voel pijntjes en ervaar ook andere rare fysieke klachten. Mijn zelfvertrouwen zakt tot ver onder nul en ik ben voortdurend moe. Trainingen gaan dus ronduit slecht, en, ik ga het niet hardop zeggen, dus schrijf ik het maar zachtjes, ik heb steeds minder zin in hardlopen!

Ik hoor jullie mompelen, overtraind! Waarvan dan? Ik heb afgelopen maand meer trainingen overgeslagen dan ik in totaal in 10 jaar deed. En ik ren pas 7 jaar!

Vorige week leek een dieptepunt te worden. Met de nodige tegenzin trok ik 2 keer loopschoenen aan. Dinsdag was ik gesloopt na 13 km in een matig tempo, donderdag kon ik er met moeite 4x een kilometer in 4:05 p/km uitpersen en wist ik na 9 km toch bijna zeker dat ik op zoek zou gaan naar een minder uitputtende sport. Run! So What!!

Vrijdag belt loopmaatje Arjan. Hij zegt het niet hardop, maar is mijn gezeik over matige prestaties en pijntjes zat! Tenminste, dat denk ik zo. Wat ik volgens hem nodig heb is wat spontane actie. Een wedstrijdje. Gewoon ongedwongen, onvoorbereid, pretentieloos, 10 kilometer hardlopen. Hij heeft de plaats van executie al bepaald, het stadje IJsselstein (www.ijsselsteinloop.nl). Ik stem maar toe in de wetenschap dat ik anders ongetwijfeld een smoes bedenk om de training van zaterdag te laten schieten.

Zaterdagochtend. IJsselstein is druk. Het is prima weer voor hardlopen. We zijn laat. Het startvak staat al helemaal vol met ruim 1200 enthousiaste lopers. We weigeren achter in de rij aan te sluiten en klimmen met gevaar voor eigen leven over het hek helemaal voor aan die lange rij. We worden niet terug gejaagd, er is zelfs geen geklaag en zo staan we ineens achter de regionale top! Het regent als om 11 uur het startschot klinkt. De eerste 2 kilometer gaan in 7:17. Daarna kijk ik pas bij 5 km weer naar mijn linker pols. Het is inmiddels 11:19:25. Het is nu droog en er staat een warm zonnetje. Verdomme, dat gaat best lekker! De 2e helft voelt zwaar en gaat iets langzamer. Ik finish als 34e loper in 39:17. Zomaar, op zaterdagochtend.

Geplaatst in Hardlopen | 8 reacties

Verkeerde plek.

Ik nam een klein weekje rust na de marathon en daarna ben ik “in stilte” voorbereidingen gaan treffen voor een toptijd op de 10 km. Ik koos voor een 10 km in Leiden op 15 mei. Vorig jaar liep ik daar een pr van 39:53. Zomaar, zonder echte voorbereiding, een maand na de marathon. Dat wilde ik dit jaar even dunnetjes overdoen. Met een nieuwe besttijd van 39:03, met enig gemak gelopen tijdens de afgelopen zware marathon-trainingsperiode, zette ik in op een tijd onder de 39 minuten. Een seconde zou al genoeg zijn. Ik besloot specifiek voor deze nieuwe toptijd te gaan trainen. Na het weekje rust had ik hiervoor precies 4 weken. Overzichtelijk en voldoende, besloot ik!

En gisteren stond ik daar. In Leiden. Goed voorbereid en klaar voor een super tijd. Klaar om de 39 minuten barrière te nemen.

Maar ik stond op de verkeerde plek! Ik had niet in Leiden moeten zijn. De 10 km tijdens de Leiden Marathon is namelijk erg populair. Heb ik dat vorig jaar gemist? Toen stond ik bijna vooraan in de startvakken, direct achter het wedstrijd vak. Omdat ik nooit sneller liep dan 38 minuten en dus ook niet kan aantonen dat ik dit ooit wel deed, moest ik starten in het recreanten vak. Niets mis mee, ik ben ook recreant, maar ik stond dit jaar op de verkeerde plek. Ben ik te laat het vak ingegaan? Toen ik de lopers om mij heen druk in de weer zag met IPhones met running-apps, IPods, en andere muziekdoosjes, druk discussiërend of men dit jaar wel binnen het 1 uur en 10 minuten rond zou zijn, toen wist ik: ik sta op de verkeerde plek! Ik schat dat er ongeveer 700 IPods tussen mij en het wedstrijd vak stonden. Ik zou in ieder geval niet te snel starten en ik hoopte maar dat de straten breed genoeg zouden zijn om snel van het energie slurpende zigzaggen af te zijn. Ik sta op de verkeerde plek!

De start ging dus niet vlot. File, optrekken, afremmen. Gevloek en getier (door mij alleen natuurlijk). De bekende bedrijventeams, al kwebbelend met 12 man/vrouw breed de nauwe straten afsluitend. Wel allemaal in hetzelfde prachtige tenue gestoken natuurlijk. IPhones en Garmins hoog in de lucht houdend omdat zelfs de Amerikaanse militaire precisie satellieten deze drukte niet aankunnen. Ik ga stoep op, stoep af, ren tussen publiek door, duik over peuters en fietsen en omzeil handig onhandig geplaatste vuilnisbakken. De eerste kilometer is voorbij in 4:01. Ruim 7 seconden te langzaam. Tijdens een 10 km, met voor mij erg scherpe kilometertijden van 3:53, maak je dit niet meer goed! Maar ik geef niet op.

Na anderhalve kilometer sta ik weer op de verkeerde plek. Nou ja, ren ik op de verkeerde plek. Met ruim 15 km per uur steven ik ineens af op een IPod die plots besluit om in tegengestelde richting het parcours te gaan nemen. Waarom toch? Waarom precies voor mijn neus? Om een frontale botsing te voorkomen besluit ik naar rechts te duiken. De forse grappenmaker besluit om voor links te kiezen! Boem, frontaal. In de roos! Het had heel slecht voor ons beiden kunnen aflopen, maar beiden blijven we op de been en lijken ongedeerd. Nogmaals laat ik medelopers en toeschouwers weten over een breed assortiment scheldwoorden en verwensingen te beschikken. Sorry nog! Geheel ongedeerd blijk ik overigens niet. Vandaag zijn mijn linkerschouder en linker ribbenrij steeds pijnlijker geworden.

Het is niets meer geworden gisteren. De eerste 5 km was klaar in 19:50. Ruim 20 seconden te langzaam. Het schelden, tieren en de urban running eisen in de 2de helft hun tol. Ik heb tot het bittere einde mijn best gedaan, maar de volgende 5 ging in 19:56, eindtijd 39:46. Leiden is niet geschikt voor een snelle 10 km. De verkeerde plek.

Geplaatst in Hardlopen | 6 reacties

“En? Tevreden?”

De marathon van Rotterdam 2011 zit er op, de spierpijn zit er nog, de blauwe teennagel aan de linkervoet is er weer.

Ik liep een super vet persoonlijk record, een PR. De reacties en felicitaties waren talrijk, oprecht en hartverwarmend. Ook de onvermijdelijk vraag “En? Tevreden?” werd natuurlijk veel gesteld. Het antwoord…

Het is jullie natuurlijk opgevallen dat deze blog ietwat aan de late kant is. Het antwoord op die belangrijke vraag “En? Tevreden?” had afgelopen dagen bij mij veel varianten. Het lag er ook aan op welk moment de vraag gesteld werd. Zoals op het moment van bijgevoegde foto van Piet Paparazzi, zo’n 800 meter voor de finish. Duiimagempie omhoog! “Ja pa, ik ben blij, ik ben super blij.”

Dat ik er bijna ben ja…..!! Maar dat is eigenlijk geen antwoord op de vraag. Ben ik tevreden met het resultaat van 12 weken hard trainen en toewijding? Ben ik blij met 3:13:32?

Nu het alweer een paar dagen later is kan ik beter relativeren en antwoord geven. Ik ben niet ontevreden. Ik heb ontzettend genoten van de trainingsopbouw. Het gevoel dat je elke week sterker en beter wordt, de mooie resultaten van testwedstrijden. Fantastisch om te ervaren, maar je gaat ook direct rekenen. Het schept verwachtingen. Je trainingen dienen een doel en mijn doel was 4:30 per kilometer. Eindtijd: 3:09:53 punt!

Ik ben ontevreden dat ik het doel niet gehaald heb, ik ben tevreden met bijna 7 minuten verbetering. Ik heb de race prima gelopen en weet nu zeker dat 3:10, en zelfs sneller, haalbaar is. Volgend jaar dan? Pascal schreef mij dat goede trainingsarbeid zich altijd zal uitbetalen. Vroeger of later. Ik geloof hem! Ik heb bewezen een flinke trainingsomvang en –intensiteit aan te kunnen én er aanzienlijk sterker en sneller van te worden.

Ik rust nu nog een paar dagen uit. Ik denk dat ik aanstaande donderdag de schoentjes aantrek voor een heel rustig loopje van een kilometer of 8. Vervolgens bouw ik het trainingsritme weer op en ga ik voor een snelle 10 km ergens in mei of juni.

Ook broed ik op het plan om bij volle heldere maan en goed, onbewolkt weer, een nachtelijke duurloop te gaan doen van een kilometer of 25. Lekker ‘s nachts om 01:00 de polders in, misschien zelfs stukken “off road”, de stilte, het frisse, weg van de hectiek van de dag. Rust!

Geplaatst in Hardlopen | 15 reacties

Mentale onrust!

Elk jaar krijg ik tijdens de voorlaatste trainingsweek “de kriebels in de buik”. Een heerlijk gevoel na 11 weken keihard trainen, discipline en afzien. Het aftellen is begonnen. Gelijkertijd slaan de onzekerheid en de twijfel genadeloos toe! En dat is minder prettig. Tergend langzaam en toch heel snel nadert de dag waarop je moet pieken. De dag waarvoor je 12 weken lang alles opzij zette.

Een week lang twijfel, onzekerheid en mentale onrust!

Twaalf weken lang wist je exact wat komen ging en had je “alles in eigen hand”. De dagelijkse trainingen in een strak rooster vastgelegd, de verschillende kleurtjes die intensiteit en trainingssoort visueel presenteerden. De afstand, de trainingsduur, de trainingsdagen en de datums van testwedstrijden strak geregisseerd. Niets liet je aan het toeval over. Sociale aangelegenheden en pleziertjes waren ondergeschikt aan die ene, felgekleurde, A4 met getallen en instructies.

Maar dan, een week lang twijfel, onzekerheid en mentale onrust!

Ineens blijken of lijken veel elementen niet beïnvloedbaar en niet meer “te veranderen”. De tijd is op! Strevend naar die ene perfecte en snelle marathon wijzig ik elk jaar wel enkele onderdelen van de voorbereiding en het trainingsschema. Zo heb ik dit jaar niet op mijn gewicht gelet. Ik heb hoeveelheden gegeten waar het lichaam naar vroeg. Het gevolg is wel dat ik nu 70 kg weeg i.p.v. 67 kg zoals voorgaande jaren. Heb ik hier verstandig aan gedaan? Twijfel en onzekerheid!

De trainingsomvang was dit jaar ruim 200 km meer dan voorgaande twee jaren. Maandelijks dus bijna 70 trainingskilometers meer. Gelijkertijd heb ik minder duurlopen van meer dan 30 km in de benen. Meer en langere tempoblokken dus! Zal dit een juiste tactiek blijken te zijn? Mentale onrust!

En dan de vragen die ieder jaar terugkeren. Wat gaat het weer doen? Welke schoenen ga ik gebruiken? Hoe krijg ik de koolhydratentank vol? Maar ook het nadenken over de wedstrijdtactiek brengt twijfel. Houd ik vast aan de beoogde 4:30 per kilometer of zal ik toch gokken op iets sneller als het lekker loopt? En zo ja, hoeveel sneller?

Maar er zijn ook veel zekerheden. Een twijfelachtige nachtrust tijdens de nacht van 9 op 10 april. De stress op de ochtend van de 10e, altijd tijdnood! Schipperen met eten, drinken en toiletbezoek. Zenuwachtig! De brute vermoeidheid in het Kralingse Bos na de Boezemstraat, de straat met knalharde, oorverdovende muziek, ruim 30 kilometer gehad! De toppers en subtoppers die dan hun laatste kilometers ingaan.

Natuurlijk zijn er ook plezierige zekerheden. De niet aflatende support en trots van mijn ouders en vriendin Annemarie. Ze zijn er altijd bij! Op 27 kilometer is moeders de drijvende kracht achter de “drankwissel”. Al rennend geef ik haar 4 lege flesjes en ik krijg er vier volle voor terug. Dit alles gaat in één vloeiende beweging, altijd op dezelfde plek en uitvoerig gefotografeerd door Piet Paparazzi, terwijl Annemarie haar handen rood applaudisseert.

De grootste onzekerheid en twijfel heb ik toch wel over de conditie van de stem van Leen Huizer, of wel, Lee Towers, wanneer hij vlak voor de start zingt: “You’ll never walk alone…”. Dat ik dan kippenvel krijg is wel weer zeker!

Geplaatst in Hardlopen | 12 reacties

Sorry, alsnog bedankt!

Ik druk op “lap” na mijn eerste tempo van 1 km, slaat die klote Garmin vast. Waarom heb ik dat nou altijd? Precies tijdens deze belangrijke tempotraining. Nog 9 tempo’s van een kilometer te gaan en ik heb er nu al de pest in! Drukken op knopjes, proberen uit te zetten, reset. Niks, na da, noppes! Hij staat vast, blijft vast en komt niet in beweging. Dan toch geeft de Garmin de strijd ineens op en gaat uit. Ik zet dat ding weer aan en zie dat hij klaar is om de training voort te zetten. Net als ik. De 1e rust duurde al langer dan 100 meter.

Geïrriteerd start ik de 2e tempo van 1000 meter. Boos, dus te hard. Al snel loop ik harder dan 15 km per uur. Dan opeens komt hij naast me fietsen. “Wij hebben je net ingehaald.” Ik kijk opzij en kijk recht in het gezicht van een vriendelijk jochie van een jaar of 13, 14 schat ik. Hij kijkt heel geïnteresseerd, oprecht, een beetje vragend. “Wij hebben je net ingehaald.” “Dat kan”, antwoord ik niet heel vriendelijk. Ik ben nog steeds boos op mijn Garmin en ik hijg al flink door het te hoge tempo. “En weet je wat mijn moeder zei?”, zegt het ventje op de fiets. “Dat ze het heel knap vind dat iemand zo lang zo hard kan rennen.” Het kwartje valt bij mij totaal niet. “Veel trainen”, is het enige dat ik semi arrogant kan uitkramen. Ik denk dat het jochie een beetje schrikt van mijn botte gedrag, want hij slaat zonder verder nog iets te zeggen rechtsaf een woonwijk in.

Een paar honderd meter verder realiseer ik mij pas wat er even daarvoor gebeurde. Ik kreeg een compliment van een onbekende moeder via haar zoontje. Een aardig ventje zelfs. Geen brutaal lefgozertje met een grote bek! Het mannetje leek oprecht geïnteresseerd, en wat doe ik? Ik ben bot, kortaf en geïrriteerd. Waarom was ik nou niet gewoon vriendelijk en enthousiast tegen dat vriendelijke jochie? Ik had toch een praatje kunnen maken, ik had mij toch kunnen realiseren dat ik een complimentje kreeg!

Nu is het te laat en heb ik spijt van mijn gedrag. De kans dat moeder en zoon deze tekst lezen is buitengewoon klein, maar ik wil hierbij toch nog iets kwijt aan de onbekende moeder en haar zoontje: “Sorry! Alsnog bedankt voor het compliment en de interesse. Ik zal de volgende keer aardiger zijn!”

Geplaatst in Hardlopen | 1 reactie

Tegenspartelende darmen.

Voor die enkele lezer met een zwakke maag een kleine waarschuwing vooraf: Deze blog gaat over poepen in het wild! Je bent gewaarschuwd, je kunt nu nog stoppen met lezen. Misschien zit je net te eten, is het nog vroeg in de morgen of zit je gewoon niet te wachten op een dergelijk onderwerp.

 

Je bent er nog? Ok! Dan moet je het zelf weten!

Ik heb er recentelijk ineens ook last van. Tijdens mijn trainingen. Ik bedoel, darmprobleempjes. Ik had er eigenlijk nooit echt last van, op een enkele keer tijdens een zware tempotraining op een hele hete zomernamiddag na. Maar dan was ik altijd op tijd thuis! Meestal!

Maar nu heb ik het vaak. Minstens één keer per week zit ik met de broek op mijn hielen in de bosjes. Bosjes die overigens, zo vlak na de winter, aan het begin van het voorjaar, nog niet echt dichtbegroeid zijn. Ik heb tegenspartelende darmen tijdens intervaltrainingen, tempotrainingen en langere duurlopen. Het kan gebeuren op maandag, dinsdag, woensdag, donderdag, zaterdag of zondag (vrijdag is een rustdag). De darmen spelen op na een avondmaaltijd met aardappels, pasta, rijst (zilvervlies), brood (volkoren), soep, en welk soort groenten dan ook. Kortom: Ik heb geen enkel idee wat deze ongelukkige stoelgang ineens veroorzaakt. Ik weet alleen dat dit darm van een ongemak een week of drie, vier geleden is begonnen. Ik ben niet de enige met dit probleem. Internet staat vol met poepverhalen en overtuigende foto’s en video’s van duursporters met hetzelfde probleem. Het gaat hierbij vooral om lange afstand lopers en wielrenners. Maar ik kan niet echt een oorzaak ontdekken. De één heeft wel last van puberende darmen, bij anderen houden deze afvoerpijpen zich keurig aan de regels. Het lijkt een individueel probleem.

Maar vandaag las ik over een mogelijke oorzaak. Hilda Kibet houdt een dagboek bij op de website van de Rotterdam Marathon, waarin zij per week schrijft over haar voorbereidingen voor deze komende marathon. Zij traint in Kenia regelmatig met een groep loopsters onder leiding van een Italiaanse trainer, Gabriele Nicola. In week 6 van haar dagboek gaf deze Gabriele Nicola het volgende mee aan zijn loopsters:  ,,The head and the stomach are brother and sister. People study the training-program and become afraid of the training for tomorrow. ‘O my God, I have to run so much and so fast!’ What happens? Boom, they get stomach-problems! Don’t be afraid of anything. Rule number one in running: you get fatique. If you are afraid of fatique, quit athletics.”

Het zijn dus gewoon zenuwen! Ik denk tijdens de training te veel na over “wat komen gaat”. Je moet dus niet denken aan die loodzware training die voor overmorgen op het programma staat terwijl je op dit moment al moeite hebt het ene been voor de andere te krijgen. Als je uitgeput aan je 3e keer 20 minuten op beoogd marathon-wedstrijdtempo begint, mag je er dus niet aan denken dat je over een week of 4 dat tempo maar liefst 3 uur moet volhouden. En dan zonder herstelpauzes van enkele minuten per sessie. Het hoofd en de maag zijn als broer en zus. En bij zulke negatieve en zenuwslopende gedachten krijgen broer en zus ruzie. En zuslief wordt er dan via de darmen uitgeknikkerd!

Maar ja, hoe schakel je die gedachten uit op zware en moeilijke momenten in je training? Ik moet meer vertrouwen hebben in de kwaliteit van mijn trainingsschema. Het is tenslotte tot nu toe elke keer weer gelukt die volgende loodzware training goed uit te voeren. Ook het resultaat van 2 testwedstrijden, op 20 februari een 10 km in 39:03 (nieuw pr, 50 seconden sneller dan ooit) en op 13 maart een halve marathon in 1:27:54 op een redelijk zwaar parcours (mijn 1 na beste prestatie op die afstand), is een goede indicatie dat ik op de juiste weg ben. Ik hoef mij dus geen zorgen te maken. Zelfvertrouwen is het sleutelwoord. Kwalitatief goede trainingen en discipline betalen zich altijd uit!

Hoe dan ook! Terwijl ik bovenstaande type, denk ik toch weer aan die marathon die komen gaat. Dan weet ik dat het na 35 km heel zwaar gaat worden, dan twijfel ik of ik vanaf het Kralingse Bos het gewenste tempo kan vasthouden en hoop ik dat de zware trainingsarbeid rendeert.

Broer en zus krijgen weer ruzie, ik moet afkappen!

Geplaatst in Hardlopen | 6 reacties